Sanal Alemde Curali´ye

GURBETTE KURBAN BAYRAMI

curali — Wed, 25 Nov 2009 18:54:39 +0000

GURBETTE BAYRAM

Hasret şâha kalkar, gözler nemlenir,
Yürekte sızıdır gurbette bayram…
Efkâr ateşinde hüzün demlenir,
Hicrânın közüdür gurbette bayram…

Her bayram sabahı artar kederim,
Bir gariplik çöker, bin âh ederim,
İfâdeye sığmaz düşüncelerim,
Bitmeyen dizidir gurbette bayram…

Mâtemlerin mekân tuttuğu yerde,
Hayâlin sılaya gittiği yerde,
Tâkatin tükenip bittiği yerde,
Sükûtun sözüdür gurbette bayram…

“Bayram gelmiş..” diye dile dökülen,
Kalpten “kan damlayıp” tele dökülen,
Her perdeden ayrı çile dökülen
Bir divan sazıdır gurbette bayram…

Neşenin, sevincin zevâl vaktidir
Çekilen özlemin kemâl vaktidir,
Yaralı düşlerin melâl vaktidir,
Gurbetin özüdür gurbette bayram…

Mezarları kimler ziyâret eyler?
Kim Fâtiha okur, kim selâm söyler?
Ezânın, cefânın, elemin beyler;
En soğuk yüzüdür gurbette bayram…

Uzlete çekilen bahtı karanın,
“Of”tan çıkar çıkmaz “âh”a varanın,
Gönülde açılan gizli yaranın,
Âşikâr izidir gurbette bayram….

Buz tutar bayramlar, ben ürperirim,
GÜNEŞ görmüş kar misâli eririm,
Her bayram daha çok hüzünlenirim;
Alnımda yazıdır gurbette bayram…

Dr. Mehmet GÜNEŞ

Kıymetli Gönül Dostları,

Kurban Bayramı’nızı, cümlemizin Hakk’a kurbiyet hususunda irtifa kazanmamıza vesile olması, şahsımıza ve ailelerimize iki cihan saadeti vermesi dua sıyla tebrik ediyorum…. Bilvesile bu fedakar milletin, bu aziz ümmetin ve şu perişan beşeriyetin ebediyyen gülmesi için, Yüce Rabbimizin bizleri yeni bir “Gül Medeniyeti”nin inşasına hadim eylemesini niyaz ediyorum… En kalbi muhabbetlerimle birlikte, bayramı gurbette yaşayanların duygularını dile getirsin diye…Baki selam ile…

Mehmet Duran

ÖFKE İLE KALKAN ZARARLA OTURUR

curali — Sat, 21 Nov 2009 15:48:32 +0000

Öfke: Kızmak, gadablanmak, şiddetli davranmak, intikamlı ve karşı tarafa ceza verme hareketi, susturma eylemidir. Öfke insanın içinde bulunan, saklanan, bir duygudur. Bu duygu saklandığı yerden dışarı çıkarsa, başta sahibine ve etrafına zarar verir. Sanki kül altındaki ateşin dışarı püskürmesi gibi, etrafı kirletir. Öfke dediğimiz gadaplı hareket,akli olarak yapılan bir hareket değildir. “Öfke ile kalkan zararla oturur” sözü bir gerçektir.

Emekli müftü: Mehmet Yigit

“Peygamberimiz (sav) ne güzel buyurmuştur. Pehlivan (delikanlı) o kimsedirki, kızdığında(öfkelendiğinde) kızgınlığını yenen(kendine hakim olan) kimsedir.(1) Allah’u Teala’da muttakilerden(Allah korkusundan dolayı haram ve helalı, şüpheli olan şeyleri terk eden, hayırlı ve faydalı işleri yapan) bahsederken şöyle buyurur. (Müttaki)lerki, bollukta ve darlıkta Allah için yardım ederler. Öfkelerini yenerler. (kaba ve gadablı olmazlar). İnsanları af ederler. Allah da iyi hareket edenleri sever.(2) Öfke insanın içinde saklı olan bir intikam ve karşı tarafı susturma duygusudur. Bu duygu kalpde yerleşerek dışarı çıkarsa, tehlike arzeder. Aklın önüne geçerek, insanı duygusal eyleme gerçirir. Duygu ve öfkenin aklın önüne geçip, aklı devre dışı bırakarak yapılan her eylem, insanın cinnet halidir ki, hep zararlıdır. Bu zarar hem kendine, hem de topluma zarar verir. Öfke eğer intikam duygusu ve şehvet arzusu ile beslenirse, durum çok çirkinlikler arzeder. Böyle olanlarda ne Allah korkusu ne vicdan kalır. Acıma duygusu, merhamet dahi aklına gelmez. Çünkü o anda akıl yoktur, devre dışıdır. Tek hedefi planladığı duygusal hareketi yapmaktır ki, oda deliliktir. Yuvalar o zaman yıkılır, ocaklar o zaman söner. Delilik nedir derseniz, aklı devre dışı bırakarak yapılan her türlü eylemlerdir.
Öfke bütün şerleri toplar, ondan sakınma da bütün hayır ve güzellikleri getirir. Peygamberimiz(sav)e bir adam gelir ve şöyle der. “Ya Rasüllah! Bana öyle bir (kurtuluş) yolunu söyleki, Cennete gireyim. O gösterdiğin yol çok olmasın ki aklımda tutayım” dedi. Rasulullahda o adama “gadaplanma” dedi.Yani öfelenmeden hareket et talimatını verdı.(3) Bütün şerlerin anahtarı öfkelenmek olan gadablı harekettir. Yine Rasulullaha defalarca, “en güzel amel hangisidir” diye soru soruldu. Rasulullah da “güzel ahlaktır” o da öfkelenmemektir. Gücün yettiği kadar öfkelenme” buyurdu.(4) İnsanların nefsini ilgilendiren konularda, kendi menfatine gelen olumsuzluklardan dolayı kızmaması, af etmesi Allah’ın emridir.Af etmez ise, hukuka bırakması, yine Allahın emridir. Af Allahın rahmeti, hukukun neticesin de, ceza çekmesi ise, Allah’ın adaletidir. Hukukta hiçbir zaman duygusal hareket etmek olmaz. Hafifletici sebepler göz önüne alına bilir. Ceza ise, yasanın gereği ne ise, o verilir.
Öfke nasıl yenilir.
a) Öfke şeytani bir duygu olduğundan, önce Eüzu Besmele ile Allah’a sığınılır. Rasulullah (sav) ani gelen kızgınlıkları, bu türlü haller de, Allah’a sığınmayı tavsiye ediyor.(5)
b) Abdest almakla “kızmak şeytandan, şeytan da ateşten, su ise ateşi söndürür. Sizden biriniz kızdığı zaman boy abdesti alsın”(6) O mümkün olmaz ise namaz abdesti alınmalıdır.
c) Bulunduğunuz, olduğunuz hali değiştirmektir. Ayakta iseniz oturun, oturuyor iseniz uzanın. Mutlaka hal, tavır ve mekanın değiştirilmesi şarttır. Evliler arasında çıkan ufak tartışmaların büyümemesi için, en iyi uygulama, reçete, bu türlü tavırdır.
d) Öfkeli halde sessiz kalmayı tercih etme, nebevi bir tavsiyedir. Karşı taraftan gelen hakaretvari tavırlara, cevab vermeden sessiz kalmak, insanın meleklik hali olduğunu, cevap verilerek, olayı büyütme halinin şeytanlık olduğunu da Rasulullah(sav) haber vermektedir.
Mü’min olarak inanmıyan zorbacı ve inkarcılara karşı izzetli ve haşmetli, inananlara karşıda, merhametli ve alçak gönüllü yaşama dileğimle
1. Buhari edep76.
2. Kur’an 3/134 6..Ebu Davut.hadis no/2784 7. A.ibni hanbel.2/436
3. Hadis A.b.hanbel3/383
4. Camiul ilim velhıkem s/174
5. Ebu Davut edep/

YAZARIN ÖNCEKI YAZILARI.

[Suskun Türkiye -4] Muhafazakârlar

curali — Fri, 20 Nov 2009 22:19:01 +0000

Belki bazıları için tuhaf gelecek ancak önce şu gerçeğin altını çizmek zorundayız: Türkiye’de en sindirilmiş zümre muhafazakârlardır; üstelik en geniş kitle olmalarına rağmen…

Ekrem Dumanli. Bu sindirilmişlik sadece kolluk kuvvetleriyle yapılan bir baskı sonucu oluşmadı. Tabii ki polis eliyle, jandarma marifetiyle, istihbarat vasıtasıyla yapılan baskılar da çok etkili oldu. Ancak hiçbir baskı, bu büyük kitleyi dışlama, aşağılama, illegalmiş gibi göstermek kadar etkili olamadı. İrtica adı verilen ve muğlak manasıyla ne kastedildiği tam bilinemeyen suçlamalar korkunç bir heyula gibi muhafazakâr kitlenin peşini hiç bırakmadı. Halbuki sürekli zan altında tutulan bu kitlenin kanunlara karşı gelmek aklının ucundan bile geçmedi, asla silahlı bir mücadeleyle hak talep etmeyi düşünmedi. Bu tip düşüncelerle yola çıkan marjinal grupların karşısına hep onlar dikildi ve ‘Fitne katilden beterdir’ ayetine sığınarak sosyal barışı tesis etti.AÇILIMLARA EN BÜYÜK DESTEK KİTLE

Sosyal kaynaşmaya verdiği onca katkıya rağmen muhafazakâr kesim, çoğu kez itilip kakıldı, horlandı, aşağılandı. En tabii ve demokratik hakları bile zaman zaman gasp edildi. Sistemin elitleri tarafından muhafazakârlara köylü, taşralı, cahil; hatta ayak takımı muamelesi yapılması, belli bir oranda kırgınlığa yol açsa bile bu, zaman içinde bir değişim ve dönüşümün de tetikleyicisi oldu. Anadolu kaplanlarını motive eden unsurlardan biri de bu hor görülme duygusudur. Üstelik bu duygunun altında da ezilmedi bu insanlar. İntikam ya da rövanş duygusuyla yaklaşılmadı; hatta tam tersine, demokratik bir olgunluk çizgisi yakalanarak reformların öncülüğünü muhafazakâr kesimler temsil etmeye başladı. Mesela AB sürecine muhafazakâr kitleler olumsuz baksaydı bu kadar mesafe alınamazdı. Gayrimüslim azınlıklara haklar tanınmasına dindar kitleler destek vermeseydi azınlıkların demokratik talepleri bu kadar yankı uyandırmazdı. Alevi ve Kürt açılımı gibi kritik konulara muhafazakâr taban sıcak bakmasaydı bu mevzularda bu kadar cesur adım atılamazdı.

Muhafazakâr kesim hemen her demokratik hamleyi niçin pozitif karşılıyor? Çünkü demokratik reformlara en çok onlar ihtiyaç duyuyor. Çünkü temel hak ve özgürlükler konusunda en mağdur durumda olanlar da onlar. Vaktiyle (ve kısmen devam eden bir mahiyette) en sindirilmiş, en bezdirilmiş, en kıstırılmış kitledir muhafazakâr insanlar. Olağan şüpheliler listesi en önce onları işaretlemiş, post modern darbelerde onlar hedef gösterilmiş, bütün darbe ve muhtıralarda onlar üzerinden derin planlar kurulmuştur.

Gelmiş geçmiş bütün siyasi iktidarların dindar-muhafazakâr kitleleri memnun etme vaadi olmasına rağmen bu insanların mağduriyetinin devam etmesi, bizim ülkemize mahsus iktidar-muktedir kavgasının sonucudur. Kendilerini rejimin gerçek sahibi ve sistemin efendisi olarak görenler sivil ve askerî bürokraside, yargıda, medyada öyle muhkem mevkiler tesis etmiş ki sandıktan kim çıkarsa çıksın bazı antidemokratik yasaklar devam ediyor.

Burada ‘Niçin AK Parti gibi kendini demokrat-muhafazakâr tanımlayan bir parti bile bu konularda mesafe alamıyor?’ ya da ‘Mesafe alınmakta bu kadar zorlanıldığı halde niçin bu kitleler AK Parti’ye destek veriyor?’ gibi sorular gündeme geliyor. İlk sorunun muhafazakâr kitlede karşılığı şudur: ‘AK Parti de tıpkı diğer muhafazakâr kesimler gibi seçkin ve etkin bir zümrenin ‘Bitirme planlarıyla ‘karşı karşıya’. Yani siyasi iktidara direnen ve en temel konularda bile hayatı zehir eden statüko ile başörtüsünden Kur’an kursuna kadar her konuda yasakçı ve baskıcı tutum sergileyen tutucular aynı.’ Dolayısıyla ‘Bu yanlışın sorumlusu AK Parti değil’ diye düşünüyor insanlar.

AK Parti’ye verilen geniş destek konusunda asıl suçlu ise AK Parti’ye alternatif oluşturamayan partilerdir. Muhafazakâr kesime sempatik gelecek ‘merkez sağ’ iddiasındaki partiler girdikleri derin ilişkilerin yüzünden tek tek eridi, tel tel döküldü. Şimdi bile Ergenekon zanlılarına destek veriyorlar. Cindoruk’un parti genel kurulunda Ergenekon’a verdiği destek DP’lilerin bile içine sinmiş değil. MHP’nin muhafazakâr kitlelerden uzaklaşması bile AK Parti’yi muhafazakârlar için alternatifsiz kılıyor. Burada suçu seçmende değil, hatta AK Parti’de değil, merkezde siyaset yapmak isteyen sağcı partilerde aramak daha doğrudur…

Başörtüsünün üniversitelerde hâlâ yasak olmasının sistemce bir mantığı bulunmakta. ‘Siz sandıktan iktidar çıksanız bile mühür bizdedir’ diyen halktan tamamen kopuk egemen güçler, bu yasağı bir sembol haline getirmişlerdir. İlk mektepte ya da ortaokulda çocuğunu her türlü kursa yazdırabilen aileler evlatlarını Kur’an kursuna göndermiyor. Niçin? Mantıklı bir cevabı yok. 28 Şubat darbesi sırasında hükümete silah zoruyla kabul ettirilen bir hüküm ortadan kaldırılamıyor; çünkü statüko hadiseye sosyal gerçeklik açısından değil, sembolik kavgalar penceresinden bakıyor. Ya onca yıldır imam hatip öğrencilerine uygulanan olağan şüpheliler muamelesi? Sanırsınız Milli Eğitim’in denetimi dışında bir yapıdan bahsediliyor, sanırsınız müfredatı belli olamayan bir okuldan bahsediliyor, sanırsınız mezunları arasında adı büyük suçlara karışmış insanların gittiği okullardan bahsediliyor…

Konu bunlarla da sınırlı değil. Bir cinnet korosu var ki hiçbir dönemde susmadı, susmuyor. ‘Devlete sızmak’ diye bir suç icat edilmiş mesela. İlk duyan sanıyor ki yabancı bir ülkenin vatandaşı devletimize sızıyor. Hayır. Bahsi geçen bu ülkenin vatandaşları; üstelik bunlar vergilerini ödüyor, vatandaşlık görevlerini yerine getiriyor vs. Problem ne? Sistem tarafından biçilen ideolojik kalıba muhafazakâr insanlar sığdırılamıyor. Aslolan da bu değil mi? Katılımcı ve çoğulcu demokrasi bu değil mi?

İnsanlara öteki muamelesi yapan ve onları sistemin dışına itmeye yeltenen bu bakış açısının ürettiği bir yığın kirli tabir var. Takunyalılar, hacı-hoca takımı, gericiler, yobazlar… Okul açsanız ‘tarikat okulları’ derler, pansiyon işletseniz ‘Cemaat yurdu’ derler… Kanunlara harfiyen riayet eden bu insanların en sivil haklarını kullanarak faaliyet yürütmeleri bir suç mudur? Hayır. Peki neden illegal bir yapıdan bahseder gibi insanlar baskı altında tutuluyor? Sebebi açık: Kendilerini devletin asıl sahibi sayanlar, çevrenin merkeze gelerek yönetime ortak olmasını içine sindiremiyor ve aslı sınıf mücadelesine dayanan bir refleksle insanları dışlayarak eski saltanatlarına devam etmek istiyor. Vatandaşın karşısına geçip de ‘Biz elitiz, onlar taşralı’ diyemeyenler meseleyi ideolojik ambalajlara sarıp sarmalıyor ve ‘müesses nizamın bekçilerini’ kışkırtarak sandıktan alamadıkları gücü onlar vasıtasıyla almak istiyor…

Muhafazakâr kitleler susmayı tercih ediyor. Bu suskunluğun bir kısmı makul ve mantıklı sebeplere dayanıyor. Mesela sokağa başkaları gibi dökülmek onların kültür atlasında bulunmayan bir protesto biçimi. Üstelik sokak üzerinden yürütülen tepkilerin nasıl tehlikeli manipülasyonlarla hangi mecraya doğru sürüklenebileceğine dair tecrübeleri de bulunmakta.

PSİKOLOJİK BASKININ SONUCU: EZİLMİŞLİK HALİ

Buna rağmen görünen o ki muhafazakâr kitlelerin hak aramaya yönelik hem cesarete ihtiyacı var hem de kendi inanç ve kültür kodlarına uygun metotlar geliştirmeye. Bunun hukuki bir çerçevede geliştirilmesi, demokratik bir zemine oturtulması, sivil toplum bilinciyle pekiştirilmesi gerekiyor. Ancak bütün bunların yapılabilmesi için her şeyden önce muhafazakârların kendilerine biçilen ve hiçbir gerçekliği olmayan deli gömleğini üzerlerinden atması şart. En tabii haklarını bile savunurken, en temel hizmetlerini bile yaparken sanki illegal bir şey yapıyormuşçasına takındıkları tavırdaki mahcubiyet ve ezilmişlik hali onlarca yıldır süregelen devlet korkusuyla ilgilidir ve tamamen psikolojik bir baskının sonucudur. Okul açmak, yurt yapmak, Kur’an kursu inşa etmek, işadamları dernekleri kurmak, sendika çalışmalarına ortak olmak, kültür-sanat gibi, medya gibi birikim ve donanım isteyen faaliyetlerde yer almak vs. kolay; ancak bütün bunları yaparken ezilip büzülmemek, meseleye ‘Biz de bu ülkenin en temel gerçeğiyiz’ diye bakmak zaman alıyor. Şimdi bu ahlakı geliştirme zamandır. Muhafazakârlar bir yandan konuşacak, kendi haklarını hukuk çerçevesinde arayacak; diğer yandan da bütün demokratik hak arayışlarının yanında yer alacak. İşte o zaman Türkiye gerçekten yaşanır bir ülke haline gelir ve demokrasisi herkesi gıptaya sevk edecek kadar köklü adımlar atmış olur…

KAZA

curali — Fri, 06 Nov 2009 11:14:31 +0000

Kasabamızdan Necdet Tekinin Oğlu (( Uğur Tekin)) Kaza geçirmiştir Kendilerlne geçmiş olsun der Acil şifalar dilerim.

Editör: Mehmet Duran

TAZİYE

curali — Sat, 31 Oct 2009 11:06:12 +0000

Kasabamız Eşrafından (((Menduh Erkoç))) Hakkın Rahmetine Kavuşmuştur, merhum ALLAH dan rahmet, yakınlarına baş sağlığı ve sabrı cemil dilerim.

Editör: Mehmet Duran

Türkeş ‘GATA’ya yat, cezaevine girme’ teklifini kabul etmemiş: Arkadaşlarıma ihanet etmem

curali — Mon, 19 Oct 2009 08:54:45 +0000

1981 MHP ve Ülkücü Kuruluşlar davasında Alparslan Türkeş’in avukatlığını üstlenen ve yaptığı savunma ile Türkeş’in tahliye olmasını sağlayan Av. Zeki Hacı İbrahimoğlu, o dönemle ilgili ilginç anılarını anlattı. İbrahimoğlu, Türkeş’in Türkçülük davasında yargılanırken GATA’da başına gelen olayın ise onun davasına sadakatini ifadesi bakımından ayrı bir önem ifade ettiğini söylüyor.

1944 yılında Nihal Atsız gibi ünlü isimlerle birlikte Türkeş de Türkçülük-Turancılık suçlamasıyla yargılanmıştı. O tarihlerde üsteğmen olan Türkeş, rahatsızlanınca tedavisi için tutuklu bulunduğu Tophane Askerî Hapishanesi’nden GATA’ya sevk edilir. Türkeş, kendisine refakat eden iki asker ile hastanede muayene sırasını beklerken bir tabip tuğgeneralin dikkatini çeker. Doktor suçunun ne olduğunu sorduğunda Türkeş, “Efendim, ben Türk milliyetçisi olduğum için yargılanıyorum.” cevabını verir. Bunun üzerine tuğgeneral, askerlere Türkeş’i odasına götürmeleri için talimat verir.Avukat İbrahimoğlu’nun anlattıklarına göre, Türkeş’i karşısına alan tuğgeneral, “Senin ileride çocuklarına bırakacağın tek miras bu davadır. Ben senin tedavini burada yapacağım. Bir daha cezaevine göndermeyeceğim ve sadece duruşmalara gidip geleceksin.” der. Ancak Türkeş bu teklifi kabul etmez: “Benim tedavimi yapın ve tekrar cezaevine geri gönderin. Aksi takdirde arkadaşlarım ‘Türkeş de bizi sattı’ diyebilirler. Ben bu sözü kendime söyletmem.” GATA’nın yargılamalardaki rolü bugün de tartışma konusu. Silivri’de devam etmekte olan Ergenekon davasında ise emekli Orgeneral Hurşit Tolon, emekli Tuğgeneral Levent Ersöz, emekli Albay Arif Doğan, emekli Orgeneral Şener Eruygur GATA’ya gönderilmişti. Levent Ersöz’ün sevkinin usulsüz olduğu ortaya çıkmıştı. ZAMAN

19 Ekim 2009, Pazartesi

ÇAYIRALAN VE KÖYLERİ KÜLTÜR VE YRDIMLAŞMA DERNEĞI GENEL KURULU YAPILDI.

curali — Mon, 12 Oct 2009 11:06:51 +0000

ÇAYIRALAN VE KÖYLERİ KÜLTÜR VE YRDIMLAŞMA DERNEĞI GENEL KURULU YAPILDI.

11,10,2009 Tarihinde yapılan olağan genel kurulunda az degışikle eski yönetim tekrar seçilmiştir. Yönetim kurulunu tebrik eder yeni çalışma döneminde Başarılar dilerim . www.curali.de Editörü Mehmet Duran

Açılım bahane-konser şahane

curali — Mon, 12 Oct 2009 10:46:37 +0000

Oscar ödüllü ünlü yıldız Kevin Costner’in Türkiye’de devam eden açılım tartışmalarıyla ilgili yaptığı belirtilen sözlerle ilgili yeni bir soru işareti daha ortaya çıktı.

Biz ünlü yıldızın açılımı destekleyip desteklemediğiyle ilgilenirken meğerse ünlü yıldız Cuma günü Türkiye’ye gelecekmiş. Üstelikte konser vermek için…

Hollywood yıldızı ve aynı zamanda şarkıcı Kevin Costner demokratik açılıma verdiği söylenen destekle gündemimize gelmişti. Ak Parti Genel Başkan Yardımcısı Edibe Sözen Costner’ın açılımı desteklediğini belirtmişti. Bu açıklama muhalefeti kızdırmış, MHP Genel başkan yardımcısı Oktay Vural işin peşine takılarak Kevin Costner’ın menajerine ulaşmıştı. Vural’ın söylediklerine göre Costner’ın Türkiye’deki açılımla ilgili hiçbir demeci olmamıştı. Yine Vural’a göre Edibe Sözen kamuoyuna yalan söylemişti.

Edibe Sözen ise yeniden bir açıklama yaparak bilginin kaynağının Costner’in Türkiye’deki konser organizasyonlarını yapan şirket olduğunu açıkladı. O şirketin başındaki isim ise ünlü organizatör Ahmet San idi… Bunun üzerine şirket de bir açıklama yapmış ancak açıklamada ne dediği tam anlaşılmamıştı. Ama çok anlaşılan bir bölüm vardı. O da Kevin Costner’ın Türkiye’ye gelerek konser vereceği idi…

TARTIŞMA İKİ KİŞİYİ ETKİLEDİ

Evet Costner ve ekibi 2007 senesinde İstanbul’da 5 Bin kişinin katılımıyla gerçekleşen konserin ardından 16 Ekim Cuma günü Hilton Convention Center’da Türk hayranlarıyla buluşacak. Şarkıcı açılıma destek verdi mi yada veriyor mu? Bu soruların cevabını Türkiye’ye gelince sorup öğreneceğiz. Şimdi ise öğrendiğimiz iki gerçek var. Daha doğrusu bu tartışmaların bir kaybedeni bir de kazanını var…

KAYBEDEN: EDİBE SÖZEN

Bu iddiayı kamuoyuyla paylaşan Ak Parti Genel Başkan yardımcısı Edibe Sözen artı o koltukta oturmuyor.

KAZANAN: AHMET SAN

Sanatçının İstanbul’da Cuma günü vereceği konserle ilgili olarak Türkiye’deki organizasyon şirketinin reklam harcaması yapmasına gerek kalmadı. Günelrece Costner’la yatıp kalktık, neredeyse 70 milyonun gündemine geldi. Unutmaya zaman kalmadan İstanbul’a geleceği düşünülürse ünlü organizatör Ahmet San’ın kadar karda olduğunu tahmin etmek güç olmasa gerek.

Asya’da bayram sabahı

curali — Thu, 01 Oct 2009 11:51:36 +0000

Bu bayram günü, gittikleri diyarlara bayram sevinci götüren gurbetteki yiğitler düşüyor hayalime.
Harun Tok

1990 Yılı… Demir perde yeni yıkılmıştır.

Soğuk bir Ocak Ayı’dır.

Işık Süvari’leri sabahın ilk ışıklarında düşerler, yollara.

Yollar kardır, kıştır.

“Koşunuz, orada sizi bekleyen kardeşleriniz var” sesinin sıcaklığında ısınırlar.

Anadolu’nun bereketli bağrından kopan ilk Önden Giden Atlılar, bir ikindi vakti Sarp Sınır Kapısına dayanırlar.

Soluk soluğadırlar.

Korku, endişe, özlem, hasret yüreklerinde bir biriyle yer değiştirerek yanıp duran korlar gibidir.

Ya içeri almazlarsa? Ya yetmiş yıldan beri ayrı kaldıkları kardeşlerine kavuşamazlarsa? Daha da kötüsü ya bunca yıldan beri yüreklerinde büyüttükleri aşka karşılık bulamazlarsa?

İlkin Saadettin Bey, Ayet’el Kürsi okuyarak yürür sınır kapısında duran askere doğru.

Dudakları kıpır kıpırdır.

Ardı arkası kesilmeyen bildik sorular, sorular…

Kimsiniz?

Nereye gidiyorsunuz?

Ne yapacaksınız?

Kimlerle görüşeceksiniz?

Ve gittikçe tükenen ümitler… Derken kontrol edilen eşyaların arasında askerin gözüne ilişen Kur’an…

Nefesini iyice tutar Saadettin Bey, bittiğimiz andır diye düşünür.

Asker, güzel bir Türkçeyle;

“Bu ne?”

“Kur’an”

“Kur’an mı?… babam çok istedi öğrenmemi ama öğrenemedim…” başını umutsuzca iki yana sallayarak;

“Şartlar işte…çocuklarım hiç Kur’an görmediler, bunu onlara götürebilir miyim?” derken gözleri buğu buğudur.

Saadettin Bey hayretler içersindedir; “Allah’ım! Ben hayal mi görüyorum?” diye düşünürken, asker, “buyurunuz” diyerek Asya’ya giriş kapısını gösterir.

Asya’ya ilk adım atılmıştır. Gök kapıları gıcırdamış, Asya kapıları açılmıştır.

Sırasıyla diğer arkadaşları da birer ikişer geçerler Sarp Kapısından.

Sarp bir yokuş geçilmiştir.

O gün bu ilk adımların sahipleri acaba, yeni bir zamanı başlattıklarını biliyorlar mıydı?

1400 yıl önce Mekke’den Medine’ye doğru atılan ve yeni bir zamanı başlatan kutsal adımları, çöldeki kumların hiçbir zaman örtemediği gibi, zamanın ahirinde Anadolu’dan Asya’ya atılan bu ilk adımları da zamanın örtemeyeceğini biliyorlar mıydı?

Bunları düşünecek vakitleri yoktu. Hepsi on dört arkadaştılar…

Ellerini gözlerine siper ederek, bereketli Asya topraklarına şöyle bir bakarlar.

O anı en ince ayrıntısına kadar hissetmek ve hatırlamak için öylece dururlar…

Bir anda bozkırın rüzgarlarına at kişnemeleri, toynak sesleri karışır, kopuz sesleri, domra sesleri duyarlar.

Güneş kızıl atıyla guruba doğru koşarken onlar da soluk soluğa koşarlar Asya içlerine.

Yıllar önce , Ahmet Yesevi’inin, Şah-ı Nakşibendi’nin talebeleri nasıl Anadolu’ya koşmuşlarsa şimdi de, Anadolu’nun bereketli topraklarından kopan gönül erleri Büyük Asya topraklarına doğru koşuyorlardı.

Tarihi bir vefa borcunu ödeme vaktiydi.

Yürek yangınlarıyla yürürler, yarınlara.

İlk durakları Batum’dur.

Evleri, caddeleri ve sokaklarıyla sanki 50 yıl öncesinin bir Anadolu şehridir burası.

Bir Tatar Mescidi’nin önüne geldiklerinde, çekerler dizginleri.

Önden Giden Atlılar’ı karşısında gören mütevazı mabet, ağlamaklı olur, masum bir çocuk gibi dudağını burar, içini çeker;

“Neredeydiniz” der gibi bir hali vardır.

Pencereleri sıkı sıkıya kapalı, kapısı kilitlidir.

Paslı kilidi açarak girerler içeri.

Her taraf toz toprak içindedir.

Mendilleriyle burunlarını kapatarak hummalı bir temizliğe başlarlar:

Çok geçmeden, sahipsizlikten saçı sakalı birbirine karışmış da; merhametli bir el tarafından sokaktan alınmış, bol köpüklü sıcak suyla hamamda yıkanarak, üstü başı tertemiz giydirilmiş, saçı sakalı traş edilmiş, sevinci yüzüne sinmiş bir insana döner, tarihi Tatar Mescidi.

Ve Mehmet Şevki Bey’in ezanıyla canlanır yaslı minare.

Tekbirle birlikte önce bir gül esintisi dolar yüreklerine, sonra da Ka’be bütün ihtişamıyla dikilir karşılarına.

Dışarı çıktıklarında bir de ne görsünler!Tam da düşündükleri gibi olmuş, yetmiş yıl sonra ilk defa ezan sesi duyan kadınıyla erkeği ile herkes mescide koşmuştur.

Uzak yakın evlerden koşup gelen insanlar gurbetteki yakınlarına kavuşan hasret dolu yürekler gibi boyunlarına sarılıp, ağlamaktadırlar.

Sanki Asya’da bir bayram sabahıdır.

Göz yaşları içinde bir adam;

“Rahmetli dedem, ‘Günün birinde buralara Türkler gelecekler, onlar geldikten sonra ülkemizde çok şeyler değişecek’ derdi, o günlerde o sözleri kabullenmek imkansızdı ama dedem doğru söylüyormuş, biz onu anlayamamışız”

Yaşlı bir kadın;

“ Evlatlarım,okuduğunuz ezanı ta çocukluk yıllarımda duyardım. Bu minare bir gün bütün bütün sustu. Ama ben ne zaman önünden geçsem içimden bir ses ‘Saime , bu sesi bir gün yeniden duyacaksın, o mutlu huzurlu günleri yine göreceksin’ diyordu. Ölmeden önce o sesi bana duyurdunuz ya artık ölsem de gam değil. “

Batum’dan sonraki durak, Tiflis’tir.

Önce Sanan Tepesi’ne çıkarlar.

Burada bütün ruhuyla; hep önden giden bir kandil gibi, ,yıllar önce önündeki bereketli ovaya bakarak, “medresemin planını çiziyorum” diyen zatın sesini duyarlar.

Öğle namazı için gittikleri Azeri Camiinde de, cemaat; misafir etmek için birbirileriyle yarışır.

Sonunda, en yaşlıları olan Nuri Amca’ya misafir olmaya karar verirler.

Sohbet sırasında; Türkiye’ye tahsil için öğrenci götürebileceklerini, gerekirse burada da okul açabileceklerini, yatırım yapabileceklerini dile getirirler.

Yıkılmış olan kardeşlik köprülerini yeniden inşa etmektir arzuları

Nuri Amca bu fedakar insanları dinledikten sonra;

“ Evlatlarım! Ben sizin derdinize derman olacak adamı biliyorum. Hemen şurada az ilerde bir köy var, Karacalar…Orada, herkesin hürmet duyduğu Molla Ahmet adında bilge bir insan vardır, siz varın yapmak istediklerinizi bir de ona anlatın” der.

Sarp kapısından geçtiklerinin üçüncü günü 11 Ocak’ta Karacalar Köyü’ne ulaşırlar.

Karacalar…

Ovanın ortasında bir başına bir köy…

Acımasız bir adamın aralıksız inip kalkan silleleri karşısında iki eliyle başını gözünü saklamayan çalışan savunmasız bir adam gibi, kışın sert sillelerinden bîtab düşmüş bir köy…

Ortalıkta hiç kimsecikler yoktur. Uzakta bir başına duran bir adamı fark ederler. Yanına varıp selam verirler.

“Biz Molla Ahmet’in evini arıyoruz”

“Ben oğluyum, sizi bekliyorum”

Önden Giden Atlılar, hiçbir şey söylemeden adamın rehberliğine bırakırlar kendilerini.

Dar ve çamurlu sokaklar geçilir.

Evin bulunduğu sokağa geldiklerinde, mahalleye yayılmış olan yemek kokularını fark ederler. Düğün ya da mevlid olmalı diye düşünürler.

Avluya açılan yeşil boyalı koca kapıdan girdiklerinde, kazanlarda pişen yemeklerin buhar buhar kokularıyla karşılaşırlar.

“Konuklar geldi” sesiyle birlikte gözler koca kapıya çevrilir.

Kazanların başındaki iri yapılı, buhara kalpağının kendisini daha bir heybetli kıldığı bir adam konuklara doğru yönelir.

Yüzünden vakar dökülen, doksanındaki bu insan Molla Ahmet’tir.

Daha konuklara hoş geldiniz demeye fırsat bulamadan, olduğu yere yığılır, kalır.

Herkesi bir telaş alır.

Nice zaman sonra kendine geldiğinde ;

“Evlatlarım, bu gece Peygamberimiz (sav), sizleri işaret ederek;

‘Molla Ahmet, yarın Türkiye’den bu benim evlatlarım gelecek, onlara ikram et ve iyi davran’ buyurdular.

Asya baharını kışkırtan ilk ışıklar, bu mütevazı köydeki bu evden fışkırır.

Molla Ahmet, ışığa uzanan kirpiklerinde irileşen yaşlı gözlerle zamanın alnına altın harflerle asılan şu sözleri söyler;

“Evlatlarım! Bu günü kaydedin, bu gün bayramdır.”

27.Eylül.2009 14:04:35

DAVETİYE

curali — Thu, 01 Oct 2009 11:37:50 +0000

DAVETİYE

Sadece Hayatımızı Deyil, Düşlerimizi, Umutlarımızı, Duygularımızı Birleştirdiğimiz Bu Günde İçimizdeki Bu Sevgiyi Sizlerle Paylaşmaktan Mutluluk Duyarız.

DUDU & ADEM

Annesi & Babası

Cansever & Yusuf YÜKSEL

Anne Hatice ASLAN

Dayısı Ahmet HÖKELEKLİ

Düğün Tarihi: Kına 03,10,2009 Saat 16,00 kepiçte, Düğün 04,10,2009 saat Sabah 10,00,da Köyden Çıkılacak.